Sistemske porodične konstelacije - nevidljivi zakoni ljubavi

 Kako nam prepoznavanje ovih skrivenih dinamika može pomoći?

Kada uočimo na koji način su izgrađene veze i odnosi koje gradimo, možemo da uradimo nešto u cilju promjena odnosa u tim vezama. Jedino tada možemo da vidimo šta svaki član sistema nosi i kako učestvuje u dinamici porodičnih odnosa. Sve do tada možemo da naučimo i najbolje tehnike za unapređenje života i da se trudimo da ih primjenjujemo, ali one jednostavno neće „raditi za nas“, jer nisu dobra mjera za ono što nama zapravo treba. Zato je važno da uistinu pogledamo šta skrivamo „ispod tepiha“ i da istinski posmatramo postavke (konstelaciju) odnosa u vezama koje stvaramo.

Na primjer, dijete preuzima roditeljsku tugu i najčešće kaže „Bolje ja nego ti“. Djeca čiji roditelji pate, iz nekog razloga, preuzimaju dio patnje roditelja, da bi na taj način olakšali patnju roditelja. Dalje, ovakvo kretanje se ispoljava u različitim situacijama, na primjer kroz anoreksiju ili kroz bulimiju, kroz bolesti djece, poteškoće sa njima i kroz nesrećne slučajeve. Djeca to rade iz ljubavi. Kod mnoge djece možemo da vidimo da ih ta ljubav vuče unazad, jer preuzimaju od svojih roditelja, nešto što njima ne pripada.

Značajno je istaći da smo i mi, kao nečija djeca, takođe preuzeli dio patnje naših roditelja. Kada povećamo moć našeg zapažanja, možemo da vidimo šta se zaista dešava u odnosima i vezama, i tek tada možemo činiti prave korake u cilju unapređenja naših odnosa. Sistemske sile koje koje sputavaju ljubav u intimnim odnosima nevidljive su prostim okom, baš kao što je okom nevidljiv i pokret ćelije. Kada povećamo moć našeg zapažanja, tek onda možemo da vidimo šta se zbilja dešava u odnosima i vezama i tek tada možemo činiti prave korake u cilju unapređenja naših odnosa.

-Na koji način život prethodnih generacija i odnosi sa roditeljima utiču na odnose koje gradimo sa svojim partnerima i djecom?

-Naša savjest i potreba za pripadanjem porodičnom sistemu navode nas na prihvatanje normi, pravila, vjerovanja i tabua koji pripadaju sistemu. Na taj način se povezuju članovi sistema i mi tako omogućavamo pripadanje sistemu, na duboko nesvjesnom nivou. U kontekstu ljubavi i emotivnih veza i načina vezivanja to se ogleda kroz usvajanje modela emotivnog vezivanja, našu zatvorenost ili propustljivost da primamo ili dajemo ljubav na isti način na koji su to činili naši roditelji, bake, djedovi, njihovi roditelji... Kada, uslovno rečeno, posredstvom emotivne veze, sa potrebom pripadanja sistemu, preuzmemo nesvjesno „breme“ od predaka (roditelja, baki i djedova) možemo da  remetimo protok ljubavi i vlastiti balans življenja. Najčešće nas upravo to sprečava da budemo u kvalitetnoj emotivnoj vezi, da budemo topli roditelj, da razumemo potrebe našeg partnera, djeteta, prijatelja. Preuzimanjem  tuge i  bremena od nekog člana porodičnog sistema na sebe onemogućavamo sebi da budemo srećni. Otuda je i pitanje mnogih klijenata „Zašto uporno radim stvari koje ’ne rade’ za mene“?


  Seminar  „Pogledajte ispod tepiha – geštalt psihoterapija i nevidljivi zakoni ljubavi odnosa i veza“ održaće se  26 i 27  novembra u Podgorici.

  Dvodnevni program čini simbiozu tehnika sistemskih porodičnih konstelacija i geštalt psihoterapije. Program je podijeljen u 

  module – prvi će biti fokusiran na definisanje nevidljivih zakona ljubavi odnosa i veza učesnika programa, a drugi je usmjeren

  na lični rast i razvoj učesnika. 

  Učesnici će imati priliku da rade na vlastitim odnosima i modelima prenosa emotivnih veza, bilo da je riječ o odnosu sa

  partnerima, djecom ili roditeljima

 

GESTALTZONA.ME

studio  za lični i profesionalni rast i razvoj

Šta znači psihološko porodično nasleđe?

Svaka generacija ostavlja u nasleđe narednoj generaciji dio običaja, uvjerenja i stavova. Htjeli mi to da priznamo ili ne, to je dio nas koji postoji i koji će postojati, i koji nas u značajnoj mjeri oblikuje; oblikuje naše ponašanje, model kontakta sa drugima, našu sliku o sebi, sliku koji drugi grade o nama... Onda mi narednoj generaciji, našoj djeci, ostavimo sve što smo dobili do tada, ali i ono što smo sami stvorili, izgradili ili oblikovali. Na isti način prenosimo i način emotivnog vezivanja, strahove, nadanja, psihička iskustva, samo smo tog procesa manje svijesni. To je ulog koji unosimo u naše partnerske, roditeljske, prijateljske, rođačke i/ili poslovne veze. Dio tog uloga je rezultat našeg ličnog iskustva, posledica odnosa sa roditeljima, dok je drugi dio uloga ukupni ulog svih naših generacija unazad.Ukoliko je djete odraslo uz majku koja je lojalana svojoj majki, koja je ostajala npr u lošem braku, djete ce naslediti isti obrazac, prihvatiće da bude žrtva, ili će  identifikacijom sa majkom posmatrajući je izgraditi sliku o sebi kao nekog ko nije vrijedan postovanja i ljubavi i taj strah unjeti u sve svoje dalje partnertnerkse odnose. Na ovaj način, djete preuzima dio psihološkog iskustva majke, da bi joj pomoglo, a dio iskustva preuzima da bi bilo povezano sa porodičnim sistemom.

 

Kontakt:

Koliko puta ste u porodičnom okruženju čuli rečenice: „Život nije lak“, „Sreću bi trebalo zaslužiti“, „Ne treba se previše radovati, jer iza toga slijedi tuga“, „Poniznost je vrijednost, a ne slabost“? Da li za partnere birate osobe koje su emotivno „zamrznute“, po uzoru na jednog (ili oba!) roditelja, uvjereni da su isključivo takvi ljudi sposobni da vam pruže ljubav, a opet se ne osjećate dobro u takvim emotivnim vezama?


Potvrdni odgovori objašnjavaju da ste zaustavili protok ljubavi u vlastitom životu i lišili sebe pravih osjećanja ispunjenosti i životnih radosti.  Nevidljivi zakoni ljubavi, odnosa i veza kreiraju naše emotivne veze, odnose i ponašanje u porodičnim sistemima, a kojih nismo svijesni.

Nevidljivi zakoni ljubavi, odnosa i veza najjejednostavnije rečeno su oni zakoni koji kreiraju naše emotivne veze, odnose i ponašanje u porodičnim sistemima, a kojih nismo svijesni.

-Da li to znači da mi nismo sasvim odgovorni za kreiranje modela odnosa i veza sa drugima?

-Veliki broj nas živi sa ubeđenjem da smo isključivo sami odgovorni za veze koje gradimo i za način na koji ih gradimo, i to je do neke mjere istina. Međutim, temelj naših veza i model kako ćemo ih graditi zavisi od kvaliteta i modaliteta naših veza iz djetinjstva, odnosno od odnosa sa majkom ili ocem. Kada se tu stvori model veze, sve ostale veze najčešće budu samo njihova kopija. Nadalje, baš kao što baza naših veza potiče iz odnosa sa našim roditeljima, tako i baza emotivnih veza naših roditelja potiče iz odnosa koji su oni imali sa svojim roditeljama, i tako generacijama unazad.