Dakle, ako  iz »neke« svoje potrebe, drugom  dajemo  preko mjere, od onoga koliko on  može i želi vratiti nama, jednako smo krivi za dizbalans u odnosu kao on.
Kada neko daje više nego što drugi može primiti ili vratiti on je jednako odgovoran kao i onaj koji daje manje.


Ekonomija lažne nevine velikodušnosti iza kojih skrivamo »potrebe« uvjek traži žrtve i u tom slučaju odnos nema balans  u razmjeni potrebog,  već u razmjeni uloga »žrtve i krivca«.

Kada jedan partner insistira na monopolu za ulogom žrtve, nema kraja krivici drugog i ljubav može da se ugasi.

Svaki sistem odnosa, bio on partnerski, prijateljski, porodični ili poslovni najbolje se održava kada se  obezbjedi  poravnjanje davanja i primanja, tako što svako daje i svako uzima, i to približno podjednako.

Ne možemo očekivati od drugog da se promjeni i počne da nam daje onoliko koliko mi dajemo njemu. Ne možemo ni  da mijenjamo svijet.


Možemo samo da budemo u saglasnosti  sa svijetom i to na način što ćemo radom na na sebi i sebi omogućiti uvid i svijesnot o modelima odnosa i veza koje gradimo.

...I onaj ko sebe smatra previše dobrim i on razara vezu jer nesvijesno drugog čini  “krivcem” . 

 U Podgorici će se 26 i 27. novembra realizovati dvodnevni seminar »Pogledajte ispod tepiha« - Geštalt psihoterapija i nevidljivi zakoni ljubavi, odnosa i veza koji vam može omogućiti jasnije uvide u modele kreiranja odnosa i veza. Adresa održavanja seminara je  PR Centar- Bulevar Josipa Broza 23A (Stari Aerodrom).


Više možete pogledati na našoj facebook stranici Geštalt psihoterapija Crna Gora


Preporučujemo vam i da pročitae i tekst  o  Sistemskim porodičnim konstelacijama na sledećem linku: http://www.gestaltzona.me/-sistemske-porodi-ne-konstelacije---nevidljivi-zakoni-ljubavi.html



GESTALTZONA.ME

studio  za lični i profesionalni rast i razvoj

Kontakt:

Monopol davanja i ekonomija emotivnih odnosa

 Zastanemo li i razmislimo o odnosima i načinima na koji ih »držimo« i gradimo ne možemo, a da ne vidimo da se odnosi narušavaju upravo zbog nedostatka balansa u njima.


Kada se osjetimo loše u nekom odnosu, tonam zapravo govori da nema balansa, tj. poravnjanja  između davanja i primanja u odnosu i tada obično kažemo »Ja sam tebi, a ti nisi meni«.  Često istu rečenicu možemo i da čujemo od drugih.

Kada nismo svijesni procesa razmjene i balansa u odnosima, možemo se osjetiti kao uskraćena »krpa« ili kao »žrtve« koje daju više i drže odnos.

Kao mala djeca od nas se očekuje da budemo poslušni i dobri da bi bili voljeni. Takođe, kao djeca mi i moramo da budemo poslušni jer smo zavisni od roditelja.  
Šema iz djetenjstva »Mama će da te voli ako budeš bio dobar i poslušan«, u odraslom dobu se mjenja u »Drugi će da te vole ako budeš dobar i poslušan«, a da toga nismo svijesni,  i tu nastaje zaplet.
Radimo sve da bi bili voljeni i onog trenutka kada vidimo da nas drugi »ne vidi kao dobre, poslušne, vrijedne« mi se osjetimo povređenim. Ljutimo se, optužujemo, taksativno nabrajući šta smo sve uradili, potpuno nesvjesni dinamike koju sami kreiramo, tj. da više nismo u odnosu sa mamom, ni da taj drugi nije mama.

Kreiranje ili jednog ili drugog identiteta nije dobro za odnos, jer odnos tada stoji na klimavim nogama.

Takođe, suprotno tome, ukoliko u odnosu druga osoba nama »daje« više, a da joj pritom ni ne tražimo, možemo nesvjesno kreirati identitet dežurnog »krivca« i hodati u odnosu kao po jajima. Skrivenom dinamikom kreiranog  identiteta dežurnog krivca mi se zahvaljujemo na svemu što dobijamo, ali udobnost bivanja u odnosu vremenom postaje sve manja.

Ukoliko se osjećamo kao neko ko više daje, potrebno je postaviti pitanje »Zašto to radimo?«...


Klijenti se iznenade kada čuju svoje odgovore na ovo pitanje, jer iza odgovora  klijenata najčešće stoje njihove »skrivene potrebe« koje komuniciraju davanjem preko mjere.  »Dajem zato što moram; Da bi oni vidjeli da sam dobar/a; Da bi mi on/ona vratio; Dajem jer je to ljubav, da bi voljeli«... 
Odgovori koji klijenti navode nisu odraz balansa i dobre mjere, niti odraz ljubavi, niti put koji će nam obezbjediti bolje mjesto u odnosu u odraslom dobu. Naprotiv. Ovi odgovori su najčešće model emotive veze koji je naučen u djetinjstvu, iz odnosa sa roditeljima ili skup uvjerenja koja smo »progutali« kao apsolutnu istinu.